Gebouw

Dinsdag 30 Maart 2010 | Eén reactie

Valises Perdues

In het kader van het project Luchthaven Zeist kochten Linda en ik een container verloren bagage afkomstig van Schiphol. De koffers en tassen hebben minstens drie maanden liggen wachten op hun rechtmatige eigenaars en zij vervolgens met inhoud en al geveild bij veilinghuis De Eland in Diemen. We kochten de koffers zonder te weten wat erin zit.

Tussen 5 en 21 maart openen wij één voor één de koffers en tassen, inventariseren en catalogiseren de inhoud en schrijven over onze ontdekkingen. Een kledingstuk, een boek, een reisfolder; alles kan aanleiding zijn voor een verhaal, associatie, beschouwing of gedicht. Het project is te volgen op een speciaal weblog: valisesperdues.wordpress.com

Tijdens de openingstijden van Luchthaven Zeist kunt u ons opzoeken in ons tijdelijke 'Bureau de Valises Perdues' aan de Antonlaan nr. 1 in Zeist. U bent van harte welkom. 

Luchthaven Zeist is een samenwerkingsproject tussen 12 kunstenaars uit verschillende disciplines en met verschillende visies. De metafoor van een luchthaven biedt alle ruimte voor experiment. Het publiek wordt meegenomen in performances, theater, gesprek, dans, verhaal en beeldend werk. Een grensgebied, een plek van aankomst en vertrek, een reis vol verwachting en vol van het onverwachte.

Donderdag 25 Februari 2010 | Geen reacties

In front of / behind

Woensdag 17 Februari 2010 | Geen reacties

Dingen die tijd kosten: een Pereciaanse opsomming

1. Langdurige zaken, zoals een rapport schrijven of een lastige brief. Een boek schrijven, behalve voor hen die boeken schrijven vanuit een golf van inspiratie.

2. Zaken die lang duren omdat ze onaangenaam zijn, zoals de rij bij de kassa in de supermarkt, je belastingaangifte, rode stoplichten als je haast hebt, in de file staan, een 38 urige werkweek, 's nachts wakker liggen etc.

3. Zaken die lang duren terwijl ze toch aangenaam zijn, zoals een wandeling.

Merkwaardigerwijs zorgen een aantal dingen die veel tijd kosten voor het verdwijnen van tijd: op je horloge is dan plotseling meer tijd verdwenen dan je dacht. Bijvoorbeeld in de file staan of televisie kijken kost erg veel kostbare uren. Vaak rest dan een gevoel van spijt: had ik mijn tijd maar beter besteedt.

Dan is er ook tijd die te veel is, waarvan je wenst dat ze maar wat sneller voorbij zou gaan. 's Nachts wakker liggen is een mooi voorbeeld. Het verstrekt tot aanbeveling deze tijd, nu ze toch zo lang duurt, beter te benutten, bijvoorbeeld door na te denken over soorten tijd.

Zondag 31 Januari 2010 | Eén reactie

Nieuwe Grond

Gedurende de 10 jaar dat ik in Utrecht woon en werk zijn mijn beelden van de stad doorlopend veranderd. Voor een belangrijk deel komt dat door mijn wandelgewoonte: ik houd ervan mijn huisdeur uit te stappen, een richting te kiezen en gewoon te lopen. Daarbij kies ik zoveel mogelijk onbekende wegen. Toen ik in hartje centrum woonde bracht me dat regelmatig tot aan de randen van de stad, in diverse richtingen.

Nu woon ik aan de rand en breng, samen met mijn ‘partner in art’ de rafelranden van Utrecht in kaart: we wandelen steeds stukjes rand van Utrecht, totdat we helemaal rond de stad zijn gelopen. De rafelranden, plaatsen waar huizenblokken, bedrijventerreinen en wegen raken aan weilanden, water, bos en braakliggend terrein, geven ene ontroerend beeld van hoe een stad zich in het land bevind, en relativeert op een bepaalde wijze het stadse van de stad.

Het mooiste van deze ‘stadssafari’s’ is dat het beeld dat ik van de stad heb zich steeds verder uitbreidt en aanpast, in ruimte en in tijd. Ik ben daarbij steeds weer onder de indruk van de ervaring die de vele kleine en grotere ontdekkingen tijdens de wandelingen bij mij teweeg brengen: in een omgeving te zijn die tegelijk vreemd als vertrouwd is, ongeveer zoals je op vakantie kunt hebben, in een vreemde stad: je weet hoe je je moet redden, je herkent een winkel als een winkel, een kantoorgebouw als een kantoorgebouw, maar toch anders dan je gewend bent. Mijn omgang met de stad past erg bij de insteek van Nieuwe Grond, vandaar dat ik na lang wikken en wegen toch besloten heb mij aan te melden.

Mijn achtergrond als kunstenaar, hoewel momenteel niet full-time, levert mij vooral een manier van kijken, en steeds de behoefte de ervaring van de omgeving te expliciteren. Ongeveer zoals een explicatie zoals die vroeger te horen was in goede bioscopen (en nu nog soms in het Louis Hartlooper Complex). Zo’n explicatie is een mooi ding, ten minste als het goed gebeurt. Zonder de film te verraden, maar juist met het oogpunt de ervaring van het publiek te intensiveren wordt in enkele minuten op (als het aan mij ligt) verbeeldende wijze achtergrondinformatie gegeven bij film en regisseur. Op een dergelijke wijze zou ik willen omgaan met de beelden van de stad. Daarbij is vaak taal mijn medium, soms fotografie of meer conceptuele beeldende analyses, soms performance of directe interactie met mens en omgeving.

Ik volgde de opleiding ‘Schrijven: tekst een verbeelding’  aan de Gerrit Rietveldacademie, waar ik zowel les van dichters/schrijvers als van beeldend kunstenaars kreeg. Sindsdien ben ik vooral aan de zijlijn met mijn kunstenaarspraktijk bezig: in samenwerking met anderen het ontwerpen van ervaringsgerichte gebeurtenissen of gesprekken in sociale contexten, bijvoorbeeld de WinterVuurplaats. De laatste jaren ontwikkelde ik een aantal performances waarbij tekst en landschap het publiek tot nieuwe ervaringen en observaties verleidden. Met mijn langverwachte roman wil het echter maar niet lukken. Ik heb grote interesse in theatrale vormen en verbeeldingsvolle taal. Graag lever ik mijn bijdrage aan Nieuwe Grond (op oude bodem).

Zondag 11 Oktober 2009 | Geen reacties

Estafette

Onder de naam 'studio bovenopdeberg' ontwikkelden Linda en ik een welkomstperformance / geschenk voor medewerkers van Estafette Eetwinkels voor hun bedrijfsfeest. Zie de foto's op Flickr.

Zaterdag 09 Mei 2009 | Geen reacties