Over mij en mijn achtergrond
Als ik terugkijk in mijn biografie is gemeenschapsvorming een terugkerend thema. Ik noemde het alleen niet zo. Gemeenschapsvorming gaat over de individuele mens tegenover – en in verbinding met – het geheel van (andere) mensen, en het leerproces dat in die relatie plaatsvindt.
Ik kan dit onder andere terugvinden in de studie Humanistiek, en tijdens en na mijn tijd op de kunstacademie. Een goed voorbeeld is de Wintervuurplaats, een winterfestival gedurende de heilige nachten (kerst tot driekoningen), waarin we ons met bekenden en onbekenden rond het vuur verzamelden in de donkerste tijd van het jaar. Verbinden met jezelf, en met elkaar delen wat in je hart belangrijk is, was daar de kern van ons tijdelijke nomadische bestaan.
Wintervuurplaats (2004-2009)
Ook later op diverse andere plekken maakte ik met mijn partner Linda Pijnacker kunstprojecten op het snijvlak van ontmoeting en betekenis voor het menselijk bestaan. Zoals Stranding, een bibliotheek op het Strand van Terschelling tijdens Oerol, waarin je een door ons op maat uitgezicht fragment uit de wereldliteratuur kreeg voorgedragen. Een ontmoeting met jezelf vanuit het gezichtspunt van een ander.
Het biografisch ontwikkellab, initiatiefkunde, gedragen besluitvorming en gemeenschapsvorming zijn ontwikkeld door Jan Saal en Ingrid Busink. Ik ben hen daar zeer dankbaar voor. Hun zoektocht en samenwerking om antroposofische inzichten te concretiseren en praktisch toe te passen hebben geleid tot deze cursussen en instrumenten, die tegelijkertijd praktisch en universeel van betekenis zijn. Ingrid initieerde stichting De Grondsteen, school voor initiatief en gemeenschapsvorming, waar ik grotendeels ben opgeleid en van waaruit ik deze activiteiten ook ontplooi.
Het smeden van Tibetaanse klankschalen komt uit een andere richting en leerde ik van Ton Akkermans. Ook hier gaat het om verbinding met jezelf en tegelijkertijd een afstemming op de wereld.
Stranding (Oerol Terschelling, 2011)
In het tumult van stemmen, beelden, en meningen van deze tijd raken we uit het oog dat we allemaal mensen zijn. We dreigen uit elkaar gespeeld te worden. Als we contact maken, met anderen of onszelf, herinneren we ons weer dat we morele wezens zijn, dat er een kompas, een houvast in onszelf is om op te vertrouwen. Daaraan wil ik bijdragen.
